زبانشناس شمالی

در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست

                        دل من که به اندازه ی یک عشق است

                                      به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

        به نهالی که تو در خانه ی ما کاشته ای

                                 و به آواز قناریها که به اندا زه ی یک پنجره می خوانند

                                                                                         فروغ